Te lang geen berichten geplaatst… Kunnen jullie niet weer wat motiveren door even aan te geven dat je onze perikelen nog steeds wel leest Nou ja op zich wel een plus natuurlijk, mischien onderhoud ik mijn sociale contacten IRL wel beter dan voorheen? Eeeehm, nee, dat kan het niet zijn (hè T?).

Maar goed er is wel genoeg gebeurd. Gelukkig geen gaten in het hoofd van 1 van de jongens, maar helaas wel een ziekenhuisdag met de oma van Dennis. Zij was gevallen in huis en ik werd gebeld door de fysiotherapeute dat ze de deur niet open deed terwijl ze wel een afspraak had. Ze blijkt de avond van te voren waarschijnlijk een lichte beroerte te hebben gehad, en heeft waarschijnlijk de hele nacht op de (gelukkig met dikke vloerbedekking bedekte) grond gelegen… 112 gebeld en met haar met de ambulance naar het ziekenhuis gegaan. Altijd al een keer willen weten hoe het rijden in een ambulance zou zijn, maar toch liever niet in deze omstandigheden. Veel geregel (de ouders van Dennis waren in het buitenland). Uiteindelijk is het allemaal met een sisser afgelopen, hoewel de kans groot is dat ze niet meer zelfstandig kan wonen. Ze is ook 87, dus wat wil je… Maar ja, dat moet ze zich zelf ook nog gaan realiseren…

Verder is het conflict met mijn werkgever (niet mijn baas) volledig uitgespeeld en heb ik mijn recht op loondoorbetaling kunnen opeisen. In ruil daarvoor moet ik nu tot het einde van mijn contract deels bij mijn werkgever en deels bij mijn oude baas terug werken. Niet meer dan terecht, want voor loon moet je werken. Zij het dat het wel heel omslachtig is: vanwege de toegenomen reistijd is het een flinke belasting, ook voor Dennis. Het werken bij mijn baas is weinig anders dan voorheen, zij het dat ik nu een eigen ruimte heb, wat een stuk prettiger werkt voor mijzelf.

De afgelopen maanden heb ik veel over mijzelf geleerd, mijn valkuilen en sterkten stukken beter leren kennen en ik merk dat het makkelijker wordt om bepaalde keuzes te maken. Dat houd onder andere in niet te veel tegelijk (willen) doen, en ook tegelijkertijd niet te druk bezig zijn met zaken die er eigenlijk minder of niet toe doen.

De ontwikkelingen voor het opstarten van een eigen bedrijf liggen helaas nu dus wel helemaal stil. Simpelweg omdat ik gewoon niet alles tegelijk kan doen en ik dan waarschijnlijk alles maar half kan doen.

Daarstaat echter tegenover dat ik nu veel meer kan genieten van de andere dingen en minder moe ben, een duidelijk teken. Ik wilde altijd alles en uiteindelijk is dat natuurlijk gewoonweg niet mogelijk. Toch is het me wel gelukt hoor: man, kinderen, vrijwilligerswerk, een baan voor een aantal uren in de week en dan ook nog de eerste aanzet tot een eigen bedrijf. Sporten schoot er wel eens bij in maar ook dat had ik weer opgepikt.

Hoe het de komende maanden verder zal gaan durf ik nu nog niet te zeggen, de ambities zijn er nog steeds, maar nu wel met 1 stap tegelijk! Ik weet wel dat de kinderen een nog belangrijker deel zullen innemen. Al die andere dingen kunnen op een later tijdstip ook nog wel!

Pfff, wat zwaar allemaal op de vroege zondagochtend! Gauw boterhammen smeren voor mijzelf en mijn mannetjes, die inmiddels alledrie naast me op de bank zitten (wat een rijkdom!). Rick denkt dat het zomer is, hij wil geen pyjama aan en loopt in hemd en luier. Luiers…wanneer zouden we daar nou eindelijk eens vanaf zijn? Zoals het er nu uitziet nog lang niet

Vanmiddag zijn we uitgenodigd voor een hapje en een drankje bij de broer van Dennis, die ons wil laten weten dat hij de supprt van de mensen om hem heen tijdens de scheiding erg heeft gewaardeerd. Niet nodig, maar wel gezellig natuurlijk!