Kopieren van de oude logs, weblog gaat migreren. Gezien mijn eerdere problemen (en nog steeds met onsleveninzwitserland.web-log.nl), dus toch in elk geval de teksten backup zetten.

Twijfel alom, maar uiteindelijk vanmorgen Rick en Lars toch maar laten prikken…

Geen heel goed gevoel erbij (ons gevoel zegt dat het niet nodig is), maar we willen het risico van coomplicaties op de griep gewoon niet lopen. Dennis bleeftot het laatste moment sceptuisch dus ik moest de knoop doorhakken.

Na nog wat navraag vanwege de allergiën van de mannetjes waren we om 11 uur aan de beurt. We konden direct doorlopen en de prik van Lars was zo achter de rug. Rick bood flink verzet en wilde absoluut niet. Hij had al een prik gehad en vond het wel welletjes zei hij. Dus in de houdgreep gehouden en helaas wat te snel laten prikken waardoor hij in een flink gespannen spier geprikt werd. Het bloed gutste eruit en hij klaagde direct over een pijnlijke arm. Hij wilde daarna de arm ook niet meer goed bewegen, dus nu maar hopen dat de school op dit moment wat afleiding geeft en dat hij hem toch maar gaat bewegen.

Ik zie wel een beetje op tegen de bijwerkingen, verwacht gewoon dat ze er wel last van krijgen…

Tijdens een heerlijk weekendje weg naar het verre oord Bad Bentheim (wel ongeveer 25 km van ons huis!) hadden we besloten om de fietsen mee te nemen en het leren fietsen van Rick en Lars nog maar eens weer een kans te geven.
Misschien dat nu Niels echt kan fietsen voor hen de motivatie ook wat aangewakkerd is (bij vlagen wilden ze wel proberen, maar gaven het na 1 of 2 pogingen deze zomer eigenlijk meteen weer op).

De eerste dag leek het inderdaad te gaan lukken en na wat pogingen (hand in de nek, hand aan de kraag en voorzichtig los) hadden ze het ook daadwerkelijk door! Weer een mijlpaal bereikt!

In de rest van het weekend naast het fietsen ook genoten van de binnenspeeltuin van het park en lekker gespeeld met de kadootjes uit de schoen (Hoe weet Sinterklaas nou dat we daar waren? En er is niet eens een schoorsteen bij het huisje?). Hoe dan ook de MaanRoosVis kwartet en het dubbelwoordenspel hiervan waren een groot succes. De auto’s (die als ze ergens tegenaan botsen op de kop verder rijden) ook (nadat we ergens de niet bijgeleverde batterijen gekocht hadden), hoewel het een lawaai van je welste was en dus voor ons iets minder aangenaam…

Helemaal vergeten te melden, in de veronderstelling dat het al lang op de weblog stond…

De mannen hebben sinds een week of 4 geen luiers meer aan. Eigenlijk ging het van het ene op het andere moment goed. Rick ook ‘snachts volledig, Lars gaat nog niet altijd goed, maar da’s geen probleem (de wasmachine draait toch al gemiddeld 7-10 wassn per week )

Dat het uiteindelijk gelukt is is gedeeltelijk te danken aan een niet helemaal pedagogisch verantwoorde belofte… Ze wilden namelijk dolgraag naar de basisschool en tja, dat kan nou eenmaal niet als ze nog niet zindelijk zijn. En toen ze dus weer een keer niet mee naar huis wilden toen we Niels in de klas hadden gebracht, toen floepte het er uit: je kunt niet naar de basisschool als je nog in je luier plast. Een paar keer herhaald en 2 dagen later of zo, in combinatie met de opmerking dat het pak luiers dat ik had gekocht het laatste pak was in de winkel (de luierfabriek is stuk en de luiers die er nu nog te koop zijn zijn voor de baby’s die nog niet zelf naar het toilet kunnen…), wilden de beide mannen geen luier meer aan.

En waarempel ze bleven droog! Dag en nacht maar meteen. Even twijfelden we nog even om ze er ‘s nachts uit te halen (net als we nog steeds bij Niels doen). Maar omdat het eigenlijk de eerste nachten goed ging, hebben we daar toch maar van afgezien. Rick redt het, Lars helaas nog regelmatig niet, dus die trekken we er nu toch maar even uit. Niels daarentegen overigens gaat steeds minder vaak ‘s avonds nog plassen, en dat lijkt nu de goede kant op te gaan. Hij slaapt zo diep dat hij toch al niet eens wakker werd tijdens het plassen en we namen het hem ook niet kwalijk als hij ook echt niet wakker werd.

Maar goed, nu had ik dus wel een probleem… Rick en Lars wilden nu echt naar de basisschool en een ochtendje proefdraaien zat er helaas niet in. Gelukkig begrepen ze goed dat ze ook nog bijna 4 moesten worden en dat de vakantie eerst nog moest zijn geweest.

Toeval wilde dat we ook nog een gesprek hadden met de juf van Niels, de IB-er en het schoolhoofd, waardoor Rick en Lars uiteindelijk toch nog een keer bij hun aanstaande juf mochten spelen en ze toch hun uurtje basisschool kregen! Het ging heel erg goed en hopelijk mogen ze nu ook meteen na de vakantie gaan starten… (we hadden te horen gekregen dat er veel kindjes zouden beginnen op 17 augustus en dat ze alle nieuwe kindjes gefaseerd wilden laten starten. dit om de huilpartijen van grote groepen kindjes een beetje te voorkomen. Hierbij zouden de kindjes van juli en begin augustus natuurlijk voorrang krijgen.)

Rick is vandaag voor het eerst bijna een hele dag droog gebleven zonder luier. Tot een uurtje of 5 hield hij het vol. Hij had ineens zoiets van "Ik wil een onderbroek aan, geen luier". Heel wat kilometers in de auto heeft hij droog afgelegd. Een aantal bezoekjes en overal deed hij het keurig op het toilet. Tegen vijf uur was hij waarschijnlijk te moe en ging het 2x vlak na elkaar mis. Lars had het al veel eerder op de dag opgegeven, maar het lijkt erop dat beiden nu eindelijk echt aan het zindelijk worden zijn! Morgen niet alleen de vlag uit voor de koningin, maar ook voor deze knappe prestatie. En voor A.die morgen jarig is!

Te lang geen berichten geplaatst… Kunnen jullie niet weer wat motiveren door even aan te geven dat je onze perikelen nog steeds wel leest Nou ja op zich wel een plus natuurlijk, mischien onderhoud ik mijn sociale contacten IRL wel beter dan voorheen? Eeeehm, nee, dat kan het niet zijn (hè T?).

Maar goed er is wel genoeg gebeurd. Gelukkig geen gaten in het hoofd van 1 van de jongens, maar helaas wel een ziekenhuisdag met de oma van Dennis. Zij was gevallen in huis en ik werd gebeld door de fysiotherapeute dat ze de deur niet open deed terwijl ze wel een afspraak had. Ze blijkt de avond van te voren waarschijnlijk een lichte beroerte te hebben gehad, en heeft waarschijnlijk de hele nacht op de (gelukkig met dikke vloerbedekking bedekte) grond gelegen… 112 gebeld en met haar met de ambulance naar het ziekenhuis gegaan. Altijd al een keer willen weten hoe het rijden in een ambulance zou zijn, maar toch liever niet in deze omstandigheden. Veel geregel (de ouders van Dennis waren in het buitenland). Uiteindelijk is het allemaal met een sisser afgelopen, hoewel de kans groot is dat ze niet meer zelfstandig kan wonen. Ze is ook 87, dus wat wil je… Maar ja, dat moet ze zich zelf ook nog gaan realiseren…

Verder is het conflict met mijn werkgever (niet mijn baas) volledig uitgespeeld en heb ik mijn recht op loondoorbetaling kunnen opeisen. In ruil daarvoor moet ik nu tot het einde van mijn contract deels bij mijn werkgever en deels bij mijn oude baas terug werken. Niet meer dan terecht, want voor loon moet je werken. Zij het dat het wel heel omslachtig is: vanwege de toegenomen reistijd is het een flinke belasting, ook voor Dennis. Het werken bij mijn baas is weinig anders dan voorheen, zij het dat ik nu een eigen ruimte heb, wat een stuk prettiger werkt voor mijzelf.

De afgelopen maanden heb ik veel over mijzelf geleerd, mijn valkuilen en sterkten stukken beter leren kennen en ik merk dat het makkelijker wordt om bepaalde keuzes te maken. Dat houd onder andere in niet te veel tegelijk (willen) doen, en ook tegelijkertijd niet te druk bezig zijn met zaken die er eigenlijk minder of niet toe doen.

De ontwikkelingen voor het opstarten van een eigen bedrijf liggen helaas nu dus wel helemaal stil. Simpelweg omdat ik gewoon niet alles tegelijk kan doen en ik dan waarschijnlijk alles maar half kan doen.

Daarstaat echter tegenover dat ik nu veel meer kan genieten van de andere dingen en minder moe ben, een duidelijk teken. Ik wilde altijd alles en uiteindelijk is dat natuurlijk gewoonweg niet mogelijk. Toch is het me wel gelukt hoor: man, kinderen, vrijwilligerswerk, een baan voor een aantal uren in de week en dan ook nog de eerste aanzet tot een eigen bedrijf. Sporten schoot er wel eens bij in maar ook dat had ik weer opgepikt.

Hoe het de komende maanden verder zal gaan durf ik nu nog niet te zeggen, de ambities zijn er nog steeds, maar nu wel met 1 stap tegelijk! Ik weet wel dat de kinderen een nog belangrijker deel zullen innemen. Al die andere dingen kunnen op een later tijdstip ook nog wel!

Pfff, wat zwaar allemaal op de vroege zondagochtend! Gauw boterhammen smeren voor mijzelf en mijn mannetjes, die inmiddels alledrie naast me op de bank zitten (wat een rijkdom!). Rick denkt dat het zomer is, hij wil geen pyjama aan en loopt in hemd en luier. Luiers…wanneer zouden we daar nou eindelijk eens vanaf zijn? Zoals het er nu uitziet nog lang niet

Vanmiddag zijn we uitgenodigd voor een hapje en een drankje bij de broer van Dennis, die ons wil laten weten dat hij de supprt van de mensen om hem heen tijdens de scheiding erg heeft gewaardeerd. Niet nodig, maar wel gezellig natuurlijk!

Tja, misschien was het toch echt wel een beetje meer een herhaling van toen dan mij eigenlijk lief was… Stiekem afgelopen weekend een test gedaan (erg emotioneel, bij vlagen nog misselijk ook) en begon aan mijzelf te twijfelen. De test heeft een heel vaag, maar toch onmiskenbaar aanwezig streepje. Helaas de dagen erna een volledig negatieve test, dus mogelijk gewoon een "vals" positief… Sinds dinsdag (2de test) zegt Dennis ook dat ik er duidelijk niet meer zwanger er uit zie. Tel daarbij op de hormonale chagerijnigheid van woensdag (wat was ik blij dat de dag voorbij was…) en dan is het plaatje wel compleet. Sinds gisteren het eerste beginnende bloed-/bruinverlies, dus morgen zal de boel wel echt doorbreken. Toch wel een raar idee, dat het toch zo dichtbij een volgend kindje is gekomen…

Even dacht ik nog aan de oudjaarsnacht, misschien, heel misschien als ik niet zoveel gedronken had… Maar goed, daar sta ik maar niet te lang bij stil. Feit is dat ik hopelijk nog steedssuper vruchtbaar ben en dat als we er voor gaan het hopelijk ook allemaal goed komt.

Als het aan Dennis ligt is het allemaal wel ok vanaf nu:

Dromen zijn geen bedrog maar zijn er om gerealiseerd te worden.

De hele week is het al prachtig mooi weer, zeker de laatste dagen. Elke dag breng ik Niels met de slee naar school (nou ja, de dagen dat de kleintjes naar de opvang moeten uitgezonderd dan), en regelmatig halen ze even een frisse neus in de tuin.

Rode wangen, lachende kindjes op de slee, mooie luchten, rijp op de bomen, mist en prachtige zonsopgangen. Heel wat mooie momenten die eigelijk op de foto vastgelegd hadden moeten worden. Ware het niet dat de camera van ons (na iets meer dan 3 jaar al) de geest heeft gegeven (OK, misschien is een hoesje om de camera handiger en bevordert dat de levensduur van de camera aanzienlijk…).

Vandaag bedacht ik dat als ik nou niet gauw een paar foto’s zou maken, de sneeuw waarschijnlijk wel weer weg zou zijn. En dus toog ik aan het einde van de middag (Dennis was nog naar school – na het koffiedrinken bij oma en opa, de boodschappen doen, broodje knakworst eten, buitenspelen achterthuis, vingerverven van sneeuwmannen) toch nog even gewapend met camera en slee met kinderen een stukje op pad. Hieronder watvan de foto’s van vandaag:

Past net met z’n 3tjes!

Lars vraagt of mama niet even op de slee wil…

Commentaar overbodig!

Met flits zouden we minder zonsondergang en meer kindjes zien…

  Nog eentje: niet scherp, maar Rick en Niels hadden wel lol

SJEEEZZZ – zeggen ze zodra ze een camera zien: lachen lukt dus nu meestal wel, maar nu nog leren de ogen open te houden…

Gloeiende wangen… die had ik toen en tja, die heb ik dus nu ook. En overdag een wat weeig gevoel, maar dat zal de gedachte wel zijn geweest. Dennis loopt al 3 dagen te zeggen dat ik weer zwanger ben. Volgens mij is het niet echt mogelijk, de timing was duidelijk niet goed en ik heb volgens mij nog een week te gaan tot de NOD (obv 28-32 dagen tussen 5 en 9 jan). 

Voor Rick en Lars hadden we vandaag naast de nieuwjaarsbezoekjes aan de omi’s een verrassing in petto (immers Niels sliep bij R&M en had dus zijn eigen verrassing): een bezoek aan de BMW & Mini garage.

Op zich reageerden ze wel heel enthousiast, maar niet zo enthousiast als Rick toen hij met Dennis naar de Munsterhuis garage in Hengelo was geweest. Ze mochten in elk geval even in de Mini’s zitten en we hebben toch ook maar wat boekjes meegenomen. Binnenkort maken we een keer een afspraak voor een proefrit, ben benieuwd of ze dan uit hun dak gaan…